Criticisms of Michael Slepian’s Stanford study on poker tells and hand movements (published 2015)


Some places the study was featured.
The following is reposted from a 2015 piece I wrote for Bluff magazine. It was originally located at this URL but has become unavailable due to Bluff going out of business. I saw this study mentioned recently in Maria Konnikova’s book ‘The Biggest Bluff’ and was reminded about this piece and noticed it was offline, so I wanted to share it again. A few notes on this piece:

The original title below and was more negative-sounding than I liked; Bluff chose it. Also, if I could rewrite this piece now, I’d probably choose less negative-sounding phrasing in some places. 
Regardless of the exact factors that might be at work in the found correlation, I realize it’s scientifically interesting that a significant correlation was found. But I also think it’s possible to draw simplistic and wrong conclusions from the study, and my piece hopefully gives more context about the factors that might be at work.
Image on left taken from Michael Slepian’s media page.

The Slepian Study on Betting Motions Doesn’t Pass Muster
A 2013 study¹ conducted at Stanford University by graduate student Michael Slepian and associates found a correlation between the “smoothness” of a betting motion and the strength of the bettor’s hand. In a nutshell, there was a positive correlation found between betting motions perceived as “smooth” and “confident” and strong hands. The quality of the betting motions was judged by having experiment participants watch short clips of players making bets (taken from the 2009 WSOP Main Event) and estimate the hand strength of those bets.
This experiment has gotten a lot of press over the last couple years. I first heard about it on NPR. Since, I’ve seen it referenced in poker blogs and articles and in a few mainstream news articles. I still occasionally hear people talk about it at the table when I play. I’ve had friends and family members reference it and send me links to it. It’s kind of weird how much attention it received, considering the tons of interesting studies that are constantly being done, but I guess it can be chalked up to the mystique and “sexiness” of poker tells.

The article had more than casual interest for me. I’m a former professional poker player and the author of two books on poker behavior: Reading Poker Tells and Verbal Poker Tells. I’ve been asked quite a few times about my opinion on this study, and I’ve been meaning to look at the study more closely and write up my thoughts for a while.
In this article, I’ll give some criticisms of the study and some suggestions for how this study (and similar studies) could be done better. This isn’t to denigrate the work of the experiment’s designers. I think this is an interesting study, and I hope it will encourage similar studies using poker as a means to study human behavior. But I do think it was flawed in a few ways, and it could be improved in many ways.
That’s not to say that I think their conclusion is wrong; in fact, in my own experience, I think their conclusion is correct. I do, however, think it’s a very weak general correlation and will only be practically useful if you have a player-specific behavioral baseline. My main point is that this study is not enough, on its own, to cause us to be confident about the conclusion.
I’ll give a few reasons for why I think the study is flawed, but the primary underlying reason is a common one for studies involving poker: the study’s organizers just don’t know enough about how poker works. I’ve read about several experiments involving poker where the organizers were very ignorant about some basic aspects of poker, and this affected the way the tests were set up and the conclusions that were reached (and this probably applies not just to poker-related studies but to many studies that involve an activity that requires a lot of experience to understand well).
Poker can seem deceptively simple to people first learning it, and even to people who have played it for decades. Many bad players lose money at poker while believing that they’re good, or even great players. In the same way, experiment designers may falsely believe they understand the factors involved in a poker hand, while being far off the mark.
Here are the flaws, as I see them, in this study:
1. The experimenters refer to all WSOP entrants as ‘professional poker players.’
This first mistake wouldn’t directly affect the experiment, but it does point to a basic misunderstanding of poker and the World Series of Poker, which might indirectly affect other aspects of the experiment and its conclusions.
Here are a couple examples of this from the study:
The World Series of Poker (WSOP), originating in 1970, brings together professional poker players every year (from the study’s supplemental materials)
These findings are notable because the players in the stimulus clips were highly expert professionals competing in the high-stakes WSOP tournament.
The WSOP Main Event is open to anyone and most entrants are far from being professional poker players. Categorizing someone’s poker skill can be difficult and subjective, but Kevin Mathers, a long-time poker industry worker, estimates that only 20% of WSOP Main Event entrants are professional (or professional-level) players.
This also weakens the conclusion that the results are impressive due to the players analyzed being professional-level. While the correlation found in this experiment is still interesting, it is somewhat expected that amateur players would have behavioral inconsistencies. I’d be confident in predicting that a similar study done on only video clips of bets made by professional poker players would not find such a clear correlation.
2. Hand strength is based on comparing players’ hands
This is a line from the study that explains their methodology for categorizing a player’s hand as ‘weak’ or ‘strong’:
Each player’s objective likelihood of winning during the bet was known (WSOP displays these statistics on-screen; however, we kept this information from participants by obscuring part of the screen).
They relied on the on-screen percentage graphics, which are displayed beside a player’s hand graphics in the broadcast. These graphics show the likelihood of a player’s hand winning; it does this by comparing it to the other players’ known hands. This makes it an illogical way to categorize whether a player believes he is betting a weak or strong hand.
If this isn’t clear, here’s a quick example to make my point:
A player has QQ and makes an all-in bet on a turn board of Q-10-10-8. Most people would say that this player has a strong hand and has every reason to believe he has a strong hand. But, if his opponent had 10-10, the player with Q-Q would have a 2.27% chance of winning with one card to come. According to this methodology, the player with the Q-Q would be judged as having a weak hand; if the test participants categorized that bet as representing a strong hand, they would be wrong.
It’s not stated in the study or the supplemental materials if the experimenters accounted for such obvious cases of how using the percentage graphics might skew the results. It’s also not stated how the experimenters would handle river (last-round) bets, when one hand has a 100 percent winning percentage and the losing hand has 0 percent (the only exception would be a tie).
It’s admittedly difficult to come up with hard-and-fast rules for categorizing hand strength for the purposes of such an experiment. As someone who has thought more than most about this problem, for the purpose of analyzing and categorizing poker tells, I know it’s a difficult task. But using the known percentages of one hand beating another known hand is clearly a flawed approach.
The optimal approach would probably be to come up with a system that pits a poker hand against a logical hand range, considering the situation, or even a random hand range, and uses that percentage-of-winning to rank the player’s hand strength. If this resulted in too much hand-strength ambiguity, the experiment designers could throw out all hands where the hand strength fell within a certain medium-strength range. Such an approach would make it more likely that only strong hand bets and weak hand bets were being used and, equally important for an experiment like this, that the player believed he or she was betting either a strong or weak hand.
3. Situational factors were not used to categorize betting motions
When considering poker-related behavior, situations are very important. A small continuation-bet on the flop is different in many ways from an all-in bet on the river. One way they are different: a small bet is unlikely to cause stress in the bettor, even if the bettor has a weak hand.
Also, a player making a bet on an early round has a chance for improving his hand; whereas a player betting on the river has no chance to improve his hand. When a player bets on the river, he will almost always know whether he is bluffing or value-betting; this is often not the case on earlier rounds, when hand strength is more ambiguous and undefined.
This experiment had no system for selecting the bets they chose for inclusion in the study. The usability of the clips was apparently based only on whether the clip meant certain visual needs of the experiment: i.e., did the footage show the entirety of the betting action and did it show the required amount of the bettor’s body?
From the study:
Research assistants, blind to experimental hypotheses, extracted each usable video in each installment, and in total extracted 22 videos (a standard number of stimuli for such studies; Ambady & Rosenthal, 1993) for Study 2 in the main text.
Study 1 videos required a single player be in the frame from the chest-up, allowing for whole-body, face-only, and arms-only videos to be created by cropping the videos. These videos were therefore more rare, and the research assistants only acquired 20 such videos.
The fact that clips were chosen only based on what they showed is not necessarily a problem. If a hand can be accurately categorized as strong or weak, then it doesn’t necessarily matter when during a hand it occurred. If there is a correlation between perceived betting motion quality and hand strength, then it will probably make itself known no matter the context of the bet.
Choosing bets only from specific situations would have made the experiment stronger and probably would have led to more definite conclusions. It could also help address the problem of categorizing hand strength. For example, if the experiment designers had only considered bets above a certain size that had occurred on the river (when all cards are out and there are no draws or semi-bluffs to be made), then that would result in polarized hand strengths (i.e., these bets would be very likely to be made with either strong or weak hands).
Also, the experiment’s method for picking clips sounds like it could theoretically result in all strong-hand bets being picked, or all weak-hand bets being picked. There is nothing in the experiment description that requires a certain amount of weak hands or strong hands. This is not in itself bad, but could affect the experiment in unforeseen ways.
For example, if most of the betting motion clips chosen were taken from players betting strong hands (which would not be surprising, as most significant bets, especially post-flop, are for value), then this could introduce some unforeseen bias into the experiment. One way this might happen: when a video clip shows only the betting motion (and not, for example, the bettor’s entire torso or just the face, as were shown to some study groups), this focus might emphasize the bet in the viewer’s mind and make the bet seem stronger. And if most of the hands-only betting clips were of strong-hand bets (and I have no idea how many were), the study participants watching only the hand-motion betting clips would falsely appear to be making good guesses.
My main point here is that thinking about the situational factors of a betting motion, and incorporating that into the experiment in some way, would have resulted in less ambiguity about the results. (It appears that it was difficult to find usable clips from a single WSOP event; in that case, the experimenters could just add footage from another WSOP Main Event to the study.)
4. The number of chips bet was not taken into account
The experiment designers did not take into account the chips that were bet. In their words:
During betting, each player pushes poker chips into the center of the table. Each chip has a specific color, which indicates a specific value. These values range from $25 to $100,000. This range of chip values has a crucial consequence for the current work. The number of chips does not correlate with the quality of the hand (see Table 1A in the main text). Players could move a stack of 20 chips into the center of the table, and this could be worth $500 or $2,000,000 (the winner of the 2009 WSOP won $8,547,042, thus the latter bet magnitude is a bet that can be made in the WSOP). Because no participants were professional poker players, nor considered themselves poker experts, they were not aware of chip values. They could not, then, use the number of chips as a valid cue to judge poker hand quality.
It’s true that your average person would not know what the chip colors at the WSOP Main Event mean. But it seems naïve to think that seeing the chips being bet couldn’t possibly have an effect on the experiment.
For one thing, the number of chips being bet could bias a participant to think a bet was stronger or weaker, whether correctly or incorrectly. What if all the strong-hand bets in the study were also bets that involved a lot of chips? (This is not implausible because smaller bets with weak hands are common early in a hand, when bets are small, whereas larger bets later in the hand are more likely to represent strong hands.) And what if some of the study participants were able to deduce (consciously or unconsciously) the strength of the bet from the number of chips?
Also, it’s possible that some of the test participants were knowledgeable (consciously or not) about some WSOP chip colors and what their denominations were. Or they were able to deduce (consciously or not), from the arrangement and number of chips, what the chip values were. (For example, large denomination chips are generally required to be kept at the front of a player’s stack.)
Again, this could have been addressed by selecting bets taken only from specific situations and only of certain bet sizes. If all bets chosen were above a certain bet size, and this was communicated to the study participants, then this would have lessened the impact of the chips being able to be seen.
5. Quality of “smoothness” was subjective
The experiment was based on the perceptions of study participants watching the assembled video clips. It was not based on objective measurements of what constitutes “smoothness” of a betting motion. This was a known issue in the experiment:
Thus, both player confidence and smoothness judgments significantly predicted likelihoods of winning, which suggests that movement smoothness might be a valid cue for assessing poker hand quality. It is unknown, however, how participants interpreted “smoothness” or whether the players’ movements that participants rated as smooth were truly smoother than other players’ movements. Other physical factors, such as speed, likely played a role.
This is not a major criticism; I think using perception is a fine way to find a correlation, especially for a preliminary study. But I think it does mean that we have no reason to be confident in the idea that smoothness of betting motion is correlated with hand strength. If there is are correlations between betting motion and hand strength (which I believe there are), these could be due to other aspects of arm motion or hand motion, such as: the betting speed, the position of the hands, the height of the hand, or other, more obscure, factors.
In summary
Again, I don’t mean to denigrate the experiment designers and the work they’ve done. I think this was an interesting experiment, and I think it’s probable the correlation they noticed exists (however weak the correlation may be).
Also, as someone who is very interested in poker behavior, I’d love to see similar studies be done. My main goal in writing these criticisms and suggestions was to emphasize that poker is complex, as is poker behavior. There are many behavioral factors in a seemingly simple hand of poker and taking these factors into account can make an experiment stronger and the results more conclusive.
Patricia Cardner, PhD, EdD, is a poker player and the author of Positive Poker, a book about the psychological characteristics of professional poker players. She had this to say about poker’s use in scientific studies:
“While researchers often have the best of intentions, it is difficult for them to fully understand the nuances of poker. Researchers who reach out to poker players for help can make more informed decisions about the research areas they choose to pursue, increase reliability and validity, and improve the overall quality of their results and conclusions.”
¹: Slepian, M.L., Young, S.G., Rutchick, A.M. & Ambady, N. Quality of Professional Players’ Poker Hands Is Perceived Accurately From Arm Motions. Psychological Science (2013) 24(11) 2335–2338.

Related

เกม คาสิโน ได้เงินจริง
เกม คาสิโน ออนไลน์
คาสิโน ใหม่ ล่าสุด
คาสิโน ออนไลน์ สล็อต
เฮง เฮง คาสิโน

พอดคาสต์ใหม่ของฉัน: “ผู้อ่าน”


ดังนั้นหลังจากคิดซ้ำ ๆ หลายปีในที่สุดฉันก็สามารถเริ่มพอดคาสต์ของตัวเองได้ สิ่งหนึ่งที่เป็นแรงบันดาลใจให้ฉันคือการสัมภาษณ์ Brian Rast นักโป๊กเกอร์ชื่อดังเมื่อเร็ว ๆ นี้ เราได้พูดคุยเกี่ยวกับความคิดของเขาในการเล่าเรื่องโป๊กเกอร์และเริ่มเรียนรู้เกมผสม สิ่งที่เขาพูดนั้นน่าสนใจมากจนฉันเริ่มคิดใหม่: “ฉันควรจะพอดแคสต์เพื่อแบ่งปันสิ่งเหล่านี้” น่าเสียดายที่ฉันเพิ่งเริ่มต้นพิมพ์บทสัมภาษณ์ของ Rast ซึ่งทำให้ฉันมีบางอย่างเกิดขึ้นจริงๆ ดังนั้นฉันไม่ต้องการให้พอดแคสต์นี้เป็นตอนแรกเพราะฟังดูไม่เป็นมืออาชีพ อย่างไรก็ตามเนื่องจากฉันคิดว่าสิ่งนี้น่าสนใจฉันจะโพสต์ในที่สุด แนวคิดของพอดคาสต์คือฉันสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญหลายคนในอุตสาหกรรมต่างๆเพื่อสำรวจว่าพวกเขาใช้จิตวิทยามนุษย์และการวิเคราะห์พฤติกรรมในกิจกรรมทางวิชาชีพหรือความบันเทิงอย่างไร ตัวอย่างเช่นตอนแรกของฉันคือการสัมภาษณ์นักแสดงตลกชาวพอร์ตแลนด์และอเล็กซ์ฟอลคอนผู้ได้รับรางวัลที่น่าสนใจที่สุดของพอร์ตแลนด์ในปี 2018 เราพูดถึงวิธีที่เขาใช้จิตวิทยาของมนุษย์และความเข้าใจเกี่ยวกับพฤติกรรมของมนุษย์ในการแสดงคอเมดี้และคิดถึงบทบาทของสิ่งเหล่านี้ในหนังตลก บทสัมภาษณ์อื่น ๆ ที่ฉันเข้าร่วมคือ Mark McClish อดีตเจ้าหน้าที่ตำรวจของรัฐบาลกลางที่มีประสบการณ์ด้านการบังคับใช้กฎหมายมากกว่า 26 ปี หนังสือ “ฉันรู้ว่าคุณกำลังโกหก” เกี่ยวกับการตรวจสอบข้อความที่เป็นลายลักษณ์อักษรและปากเปล่าของผู้คนเพื่อหาสัญญาณของการหลอกลวง นี่เป็นหนึ่งในแรงบันดาลใจสำหรับหนังสือ “Oral Poker Tell Me” ของฉัน นี่คือลิงค์ที่คุณสามารถค้นหาตอนแรกของพอดคาสต์: หากคุณต้องการข้ามหรือมีความคิดเกี่ยวกับสิ่งที่คุยกันนี่คือบทสรุปของสิ่งที่อเล็กซ์กับฉันพูดถึง: 0:00 อเล็กซ์แนะนำฟอลคอน นักแสดงตลกชาวพอร์ตแลนด์ 3:00 เรื่องตลกก่อนที่คุณจะปรากฏตัวต่อหน้าผู้ชมล้วนเป็นเรื่องของการสร้าง “ทฤษฎี” ที่ทำให้คนกลุ่มหนึ่งหรือกลุ่มคนหัวเราะแล้วทดสอบ “ทฤษฎี” เหล่านี้ 5:20 อเล็กซ์พูดถึงสิ่งที่น่าสนใจอย่างเป็นกลาง หากสิ่งนี้น่าสนใจสำหรับคุณสิ่งที่น่าสนใจก็เป็นเพียงเรื่องของความน่าสนใจที่คุณสื่อสารกับผู้ชม 6:20 ความคิดใน Twitter “นี่คือไมโครโฟนแบบเปิดที่ใหญ่ที่สุด” 7:00 ความคิดเกี่ยวกับการเขียนหนังสือและโครงการระยะยาวอื่น ๆ และการเปรียบเทียบกับการแสดงตลกซ้ำ ๆ บ่อยๆ 8:30 ความตลกมีหลายปัจจัยดังนั้นจึงเป็นเรื่องยาก เพื่อบอกว่าตัวแปรที่แน่นอนจะแตกต่างกันไปในแต่ละกลุ่ม 9:00 ความคิดเกี่ยวกับฉากที่คล้ายกับกระจกสีดำซึ่งตัวจำลองและ AI ได้เข้าถึงอัจฉริยะด้านตลกผ่านการทำซ้ำนับไม่ถ้วน 10:00 เริ่มพูดคุยเกี่ยวกับพฤติกรรมของฝูงชนทั้งหมดที่มีผลต่อการเข้าใกล้ 10:45 การเล่าเรื่องตลกไม่จำเป็นต้องใช้พลังสมองมากนักส่วนใหญ่จึงทุ่มเทให้กับการศึกษาผู้คน 11:45 มีความเสี่ยงที่จะวิเคราะห์ประชากรมากเกินไปและเนื้อหาหลักที่ Alex กำลังมองหา (เช่นอายุหรือความมึนเมา) 14:00 ปรับตัวให้เข้ากับกลุ่มคนที่แตกต่างกันนำเสนอความเสี่ยงของสิ่งแปลก ๆ ที่เกี่ยวข้องกับผู้อื่น 15:45 สิ่งที่ไม่พึงพอใจ? 16:00 โหมดของคู่บ่าวสาวตรวจสอบว่ากันและกันกำลังหัวเราะหรือไม่คล้ายกับพฤติกรรมของพนักงานและหัวหน้าในกิจกรรมของ บริษัท 17:00 ความคิดเพิ่มเติมเกี่ยวกับการแสดงตลกของ บริษัท 19:15 กอดอกรู้สึกไม่เกี่ยวข้อง / ไม่สนใจบุคคลนั้น 20:00 อ่านฝูงชนที่ไม่สบายใจและดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา 21:30 รับสัญชาตญาณของฝูงชนด้วยการอ่านเรื่องตลกและวิธีที่บางคนเริ่มขาดความสามารถนี้ 23:00 ความแตกต่างระหว่างภาพและเรื่องราวที่คุณเล่าจะทำให้ผู้ชมหลงระเริงได้อย่างไร 24:00 ความสำคัญของสถานการณ์และการปล่อยวางสถานการณ์เพียงเล็กน้อยจะทำให้เป็นเรื่องตลก 26:00 เมื่อทำงานกับฝูงชนหรือถูกแกล้งคุณต้องอ่านเป็นการส่วนตัวการเมาเป็นปัจจัยหลัก 27:00 กลยุทธ์ในการจัดการการหยุดชะงัก 28:30 หาสาเหตุที่ฝูงชนไม่สบายใจคุณสามารถถามพวกเขาได้ 31:00 นั่งแถวหน้า: คนที่สมัครใจมาเลือกแถวหน้าได้รับการยอมรับจากนักแสดงตลกหรือไม่? 32:30 พูดคุยตอบคำถาม “คุณทำงานอะไร” จากนักแสดงตลก 35:00 นักแสดงตลกบางคนชอบกดปุ่มของคนอื่น 36:00 คำถามในชีวิตจริง: ความตลกสามารถทำให้คุณมีอารมณ์ที่ฉลาดและอ่อนไหวมากขึ้นได้หรือไม่? 36:45 ในสถานการณ์ทางสังคมผู้คนไม่ชอบคิดว่าพวกเขากำลังถูกวิเคราะห์ เวลา 37:30 น. การดึงดูดความสนใจไปที่วิธีดำเนินการสนทนาเป็นวิธีที่แน่นอนในการฆ่าบทสนทนา 38:15 Zach พูดคุยเกี่ยวกับวิธีที่โป๊กเกอร์สดสามารถเพิ่มความไวได้ 40:00 อเล็กซ์เหมือนเชอร์ล็อกโฮล์มส์เล็กน้อย แต่มีการสนทนา 40:30 โฮล์มส์คาดเดาได้มากมาย โดยทั่วไปเขาเป็นเพียงคนดี 41:30 ความช่วยเหลือของโคเคน 42:00 ข้อสังเกตเกี่ยวกับเสียงหัวเราะประเภทต่างๆ 43:30 อิทธิพลของโครงสร้างของห้องแสดงตลกต่อการรับรู้ของผู้คนเกี่ยวกับความขี้เล่น 44:20 ข้อสังเกตในการสร้างห้องแสดงตลกที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งในสหรัฐอเมริกา: โรงงานตลกของเดนเวอร์ 45:00 สังคมตลกและเสียงหัวเราะ ปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อมอาจส่งผลต่อความสุขของคุณ 46:00 เกี่ยวข้องกับคุณภาพเสียงที่ส่งผลต่อการรับรู้ของผู้คนในแง่มุมอื่น ๆ ของภาพยนตร์ / การแสดง 47:00 พูดสั้น ๆ เกี่ยวกับ Louis CK 48:15 พูดถึงข้อบกพร่องของเรื่องเศร้าด้วยอารมณ์ขันอาจทำให้ผู้ชมผิดหวัง 50:00 สรุปคำพูดคุณจะพบ Alex Falcone: @alex_falcone บน Twitter, @alexfalcone บน Instagramที่เกี่ยวข้อง

เกม คาสิโน ได้เงินจริง
เกม คาสิโน ออนไลน์
คาสิโน ใหม่ ล่าสุด
คาสิโน ออนไลน์ สล็อต
เฮง เฮง คาสิโน

อ่านพฤติกรรมผู้เล่นในเกม “Secret Hitler”


ฉันเล่น Secret Hitler เป็นครั้งแรกในคืนอื่น ๆ สนุก. เราเล่นเกมทั้งหมดเพียงสี่เกมดังนั้นฉันจึงยังห่างไกลจากผู้เชี่ยวชาญ แต่ฉันต้องการแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องเล่าที่อาจเกิดขึ้น (เช่นพฤติกรรม) ในเกมนี้ เงียบและช่างพูด ความไม่สมดุลที่สำคัญสำหรับผู้เริ่มต้นคือเมื่อพวกเขาเป็นคนดี (เสรีนิยม) พวกเขาพูดมากกว่าเมื่อพวกเขาเป็นคนเลว (ฟาสซิสต์) พวกฟาสซิสต์ต้องหลอกลวงและแสร้งทำเป็นเสรีนิยมในขณะที่พวกเสรีนิยมไม่มีแรงจูงใจที่จะหลอกลวงดังนั้นพวกเขาจึงปล่อยมันไปได้ ดังนั้นพวกเสรีนิยมมักจะเป็นคนช่างพูดมากกว่าในขณะที่พวกฟาสซิสต์ต้องคิดมากขึ้น (โดยวิธีการนี้เป็นหนึ่งในการแสดงออกทางวาจาที่พบบ่อยที่สุดในโป๊กเกอร์ผู้เล่นเดิมพันอย่างกล้าหาญพูดไม่ชัดและคำหลวม ๆ จะมีแนวโน้มที่จะสร้างมือที่แข็งแกร่ง) การเล่นแบบนี้ในผู้เล่นใหม่ที่ไม่มีประสบการณ์วิธีคือทุกคนเริ่มต้น จะมีชีวิตชีวามากเมื่อพวกเขาเป็นพวกเสรีนิยมพวกเขากล่าวหาคนที่พวกเขาคิดว่าเป็นพวกฟาสซิสต์ได้อย่างอิสระพวกเขามีความสุขและมีชีวิตชีวา จากนั้นเมื่อคนเหล่านี้ต่อสู้ในฐานะฟาสซิสต์พฤติกรรมของพวกเขาจะเปลี่ยนไปอย่างมาก พวกเขาไม่กล่าวหาผู้คนพวกเขาเงียบและการกระทำของพวกเขาถูก จำกัด มากขึ้น สิ่งนี้แสดงให้เห็นถึงความจำเป็นในการรักษาความสมดุลของพฤติกรรมระหว่างเกมและพิจารณา “metagame” ของคุณ (กลยุทธ์ระยะยาวของคุณ) ไม่มีอันตรายใด ๆ ในการเป็นเสรีนิยม / ช่างพูดในเกมเมื่อเวลาผ่านไปความเสี่ยงก็จะ เพิ่มขึ้นเพราะเมื่อคุณเป็นฟาสซิสต์คุณจะเสี่ยงต่อการรั่วไหลของข้อมูลในเกมในอนาคต พฤติกรรมที่สงวนไว้ ด้วยเหตุผลเดียวกับข้างต้นฟาสซิสต์อาจยังคงมีพฤติกรรมทางสรีรวิทยาบางประการ สัญญาณอย่างหนึ่งของปรากฏการณ์นี้คือการมองลงมาแทนที่จะมองไปที่คนอื่น ในเกมที่สี่ที่เราเล่นฉันตั้งโจทย์ให้กับตัวเองพยายามเลือกว่าใครเป็นฟาสซิสต์ เกมเริ่มต้นขึ้นเมื่อทุกคนหลับตาในช่วงเวลานี้พวกฟาสซิสต์ลืมตาขึ้นเพื่อทำความเข้าใจว่าใครคือฟาสซิสต์และใครคือฮิตเลอร์ เมื่อพวกเราทุกคนลืมตาขึ้นมา (ฉันเป็นพวกเสรีนิยม) ฉันเห็นผู้เล่นสองคนที่อยู่ใต้โต๊ะก้มหน้าด้วยวิธีอนุรักษ์นิยมและส่อเสียดในขณะที่คนอื่น ๆ มองไปรอบ ๆ อย่างจริงจังและเล่นอย่างสนุกสนาน ในทำนองเดียวกันพวกเสรีนิยมไม่มีข้อ จำกัด ในพฤติกรรมของพวกเขาและอยากรู้ว่าใครเป็นพวกฟาสซิสต์และพวกฟาสซิสต์ก็รู้เรื่องลึกลับแล้ว ดังนั้นไม่เพียง แต่พวกเขาจะกังวลและตื่นตัวมากขึ้นเท่านั้น แต่พวกเขายังไม่มีเหตุผลที่จะสนใจคำพูดหรือการกระทำของผู้เล่นคนอื่น ๆ การเดาของฉันได้รับการพิสูจน์แล้วว่าถูกต้องผู้เล่นสองคนที่มองลงไปในตอนแรกเป็นพวกฟาสซิสต์สองคน แม้ว่าเคล็ดลับเหล่านี้จะไม่แม่นยำ 100% แต่เคล็ดลับใด ๆ เช่นนี้ในตอนต้นเกมจะให้คำแนะนำเบื้องต้นเกี่ยวกับผู้ที่น่าสงสัย เนื่องจากทีมงานฟรีแลนซ์ไม่มีข้อมูลในช่วงเริ่มต้นข้อดีเล็ก ๆ น้อย ๆ ในเบื้องต้นเหล่านี้จึงมีความสำคัญมาก หยุดก่อนเล่นไพ่ องค์ประกอบการเล่นเกมอย่างหนึ่งคือ“ ประธานาธิบดี” พิจารณาถึงนโยบาย 3 ประการ (เช่นไพ่ที่แสดงถึงนโยบายเสรีนิยมหรือฟาสซิสต์) ละทิ้งนโยบายเดียวส่งต่อให้นายกรัฐมนตรีสองคนจากนั้นนายกรัฐมนตรีจะต้อง“ ประกาศใช้” นโยบายอย่างใดอย่างหนึ่ง . ตัวอย่างเช่นประธานาธิบดีฟาสซิสต์อาจพิจารณานโยบายฟาสซิสต์สองนโยบายและนโยบายเสรีนิยมจากนั้นมอบนโยบายฟาสซิสต์ทั้งสองนี้ให้กับนายกรัฐมนตรีด้วยวิธีนี้นายกรัฐมนตรีจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากดำเนินนโยบายฟาสซิสต์ หากประธานาธิบดีเลือกเขาสามารถอ้างได้ว่าเขาผ่านนโยบายฟาสซิสต์และเสรีนิยมของนายกรัฐมนตรีหรือถ้าเขาไม่ต้องการกล่าวหานายกรัฐมนตรีเขาสามารถพูดได้ว่าเขายอมรับนโยบายฟาสซิสต์ทั้งหมดและไม่มีทางเลือก ดังนั้นรูปแบบหนึ่งของที่นี่คือการที่คนดูเวลาไพ่ก่อนที่จะเล่นไพ่ ตัวอย่างเช่นเมื่อมีคนส่งการ์ดนโยบายสองใบมีคนเคยบอกว่าพวกเขาเป็นพวกฟาสซิสต์แล้วเฝ้าดูพวกเขาสองสามวินาทีก่อนที่จะเล่นลัทธิฟาสซิสต์ เกิดขึ้นหลายครั้งตลอดทั้งคืน จ่ายเพื่อให้สมดุลกับ “จังหวะการเดิมพัน” ของคุณ (เรียกว่า “การเดิมพัน” ในโป๊กเกอร์) พฤติกรรมที่น่าสงสัยหรือไม่สอดคล้องกัน การวิเคราะห์คำพูดมีบทบาทสำคัญในเกมนี้ นี่คือหัวใจหลักของเกม ในเกมทั่วไปมีสถานที่ที่น่าสนใจมากมายในการวิเคราะห์ความหมายของคำพูดของผู้คนและพยายามอนุมานว่าทำไมผู้คนถึงทำเช่นนั้น มันเป็นเกมทางจิตที่น่าสนใจมากซึ่งจะช่วยให้ได้รับการอ่านในเกมอื่น ๆ และในโลกแห่งความเป็นจริง ของขวัญที่พบบ่อยที่สุดสำหรับพวกฟาสซิสต์คือพวกเขาตอบสนองในลักษณะหยุดชั่วคราวหรือไร้เหตุผล อย่าลืมว่าพวกเสรีนิยมไม่มีเหตุผลที่จะดำเนินการที่น่าสงสัย การหลอกลวงไม่ควรได้ผลสำหรับพวกเขา (แม้ว่าผู้เริ่มต้นจะทำสิ่งแปลก ๆ ทุกอย่างก็ตาม) ดังนั้นคำตอบที่ไร้เหตุผลและการหยุดชั่วคราวจึงถือได้ว่าเป็นสัญญาณที่เชื่อถือได้สำหรับพวกฟาสซิสต์ ในทำนองเดียวกันแม้ว่าคุณจะไม่แน่ใจเกี่ยวกับโมเดลนี้ แต่คุณควรตอบสนองต่อผู้เล่นเหล่านี้อย่างผิดปกติก่อนที่คุณจะมีเหตุผลที่จะเชื่อใจพวกเขา รูปแบบทั่วไปได้ปรากฏขึ้น: เป็นเรื่องปกติที่พวกฟาสซิสต์จะตกอยู่ในสถานการณ์ “นอนราบ” ที่ไม่เหมือนใคร ตัวอย่างเช่นประธานาธิบดีใช้นโยบายเสรีนิยมและฟาสซิสต์สำหรับบุคคลนั้นจากนั้นประกาศใช้นโยบายฟาสซิสต์และกล่าวว่าพวกเขาผ่านนโยบายฟาสซิสต์สองนโยบาย ดังนั้นใคร ๆ ก็รู้ว่าคน ๆ หนึ่งกำลังโกหก ในกรณีนี้พวกฟาสซิสต์มักจะไม่ปกป้องตัวเองมากเกินไป สมมติว่าผู้เล่นมีพฤติกรรมเช่นเดียวกับพวกเสรีนิยมในอดีต แต่จริงๆแล้วมันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น แต่คนส่วนใหญ่ไม่สมดุลที่นี่หากเป็นฝ่ายตรงข้ามเขาจะป้องกันตัวเองเสียงดังและดูแคลนคู่ต่อสู้ จริงๆแล้วเป็นคนโกหก สิ่งที่บอกได้มากกว่านั้นคือพวกฟาสซิสต์มักจะตะโกนใส่คนที่โกหกพวกเขาในช่วงหลังของเกมแม้ว่าพวกเขาจะภักดีต่อตัวละครของพวกเขา แต่พวกเขาก็ควรรู้อย่างไม่ต้องสงสัยว่าฝ่ายตรงข้ามเป็นพวกฟาสซิสต์ ดังนั้นสำหรับฟาสซิสต์การขาดตัวละครที่น่าเชื่อถืออาจเป็นของขวัญได้ สิ่งนี้เกิดขึ้นกับฉันฉันตกอยู่ในสถานการณ์ข้างต้นและหลังจากนั้นไม่กี่นาทีเพื่อที่จะเป็นเสรีนิยมที่ง่ายดายฉันลืมไปว่าฉันควรแน่ใจว่าบุคคลนั้นเป็นพวกฟาสซิสต์ และถ้าฉันถูกคน ๆ นั้นโกหกและดูถูกอย่างเห็นได้ชัดฉันจะไม่ลืมมันและจะพูดถึงมันต่อไป วิธีการที่ดีที่สุดของทฤษฎีเกมทุกเกมมีทางออกที่ดีที่สุดของทฤษฎีเกม (หรืออีกนัยหนึ่งมันเป็นวิธีการที่ไม่มีใครเทียบได้ในระยะยาวซึ่งไม่สามารถสำรวจได้ในการแข่งขันที่รุนแรง) และฉันก็เริ่มคิดว่าจะนำมันไปใช้กับคน ๆ พฤติกรรมของฮิตเลอร์อยู่ในความลับ เช่นเดียวกับเกมส่วนใหญ่คุณแทบจะใช้คำศัพท์ที่จำเป็นในการเล่นเกมน้อยที่สุด: ถามคำถามน้อยที่สุดและตอบให้น้อยที่สุดเมื่อถามคำถาม เนื่องจาก: 1) ผู้เล่นที่ดีทุกคนจะรู้ข้อมูลทั้งหมดที่มีอยู่ในเกมจนถึงตอนนี้และวิธีที่ดีที่สุดในการใช้ข้อมูลนั้น (ดังนั้นไม่จำเป็นต้องใช้มันมากเกินไปในการทำซ้ำ) และ 2) สิ่งที่ดีทั้งหมด ผู้เล่นทั้งสองจะรู้วิธีตอบคำถามทั้งหมดด้วยวิธีที่ดีที่สุด (ดังนั้นจึงไม่มีคุณค่ามากนักในการถามหรือตอบคำถาม) ปัจจัยที่น่าสนใจคือความสามารถของประธานาธิบดีในการตรวจสอบการเป็นสมาชิกพรรคของใครบางคนในแบบส่วนตัว ยกเว้นพวกฟาสซิสต์ที่รู้ว่าฟาสซิสต์คนอื่นเป็นใครนี่เป็นข้อมูลส่วนตัวเพียงอย่างเดียวในเกม (เว้นแต่ฉันจะลืมอย่างอื่น) ถ้าไม่ใช่สำหรับสิ่งนี้ฉันเชื่อว่าแนวทางของ GTO จะไม่ถามคำถามใด ๆ และนิ่งเงียบตลอดทั้งเกมอย่างไรก็ตามข้อมูลที่ซ่อนอยู่นี้จะทำให้เกิดพลวัตที่ผิดปกติและการที่ประธานาธิบดีเลือกใช้ข้อมูลนี้ในการประมวลผลดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับ หลายปัจจัย อีกครั้งหากเป็นที่เข้าใจนักฟาสซิสต์มักจะกล่าวหาว่าเสรีนิยมเป็นฟาสซิสต์หรือฟาสซิสต์ว่าเป็นเสรีนิยมจึงเป็นไปได้ว่ากลยุทธ์ที่อธิบายไม่ได้อาจไม่ได้พูดอะไรที่นี่ นอกจากนี้ยังควรค่าแก่การกล่าวถึง: เช่นเดียวกับเกมอื่น ๆ เนื้อหานี้น่าจะเชื่อถือได้สำหรับผู้เล่นที่มีประสบการณ์น้อย ผู้เล่นที่มีประสบการณ์จะทรงตัวได้ดีขึ้นและเข้าใจยาก อีกครั้งฉันเล่นเกมเพียงสี่ครั้งเท่านั้นดังนั้นถ้าฉันทำเรื่องยุ่งโปรดลดเวลาลง หากคุณคิดว่าฉันทำอะไรผิดพลาดหรือมีความคิดเกี่ยวกับการใช้พฤติกรรมในเกมโปรดแจ้งให้เราทราบในหน้า “ติดต่อ” หากคุณชอบสิ่งนี้คุณอาจชอบบทความของฉันเกี่ยวกับการอ่านใน “Cards Against Humanity”ที่เกี่ยวข้อง

เกม คาสิโน ได้เงินจริง
เกม คาสิโน ออนไลน์
คาสิโน ใหม่ ล่าสุด
คาสิโน ออนไลน์ สล็อต
เฮง เฮง คาสิโน

Brett Kavanaugh และ Mark Judge ปฏิเสธการวิเคราะห์ข้อกล่าวหาของ Ford


บทความนี้จะกล่าวถึงถ้อยแถลงบางส่วนของ Brett Kavanaugh และ Mark Judge เกี่ยวกับข้อกล่าวหาของ Dr.Christine Ford คำแถลงของ Kavanaugh ที่กล่าวถึงในบทความนี้มาจากการให้สัมภาษณ์กับ Kavanaugh และภรรยาของเขาโดย Fox News เมื่อวันที่ 24 กันยายน (วิดีโอด้านล่าง) ฉันค้นพบในการสัมภาษณ์ครั้งนี้ว่าการปฏิเสธของ Kavanaugh นั้นอ่อนแอและหลีกเลี่ยงไม่ได้เหตุผลหลักมีดังนี้ Kavanaugh แทบจะไม่มีเวลาพูดถึงการที่เขาขาดความทรงจำเกี่ยวกับ Dr. Ford และเหตุการณ์ต่างๆ คนที่ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับใครบางคนอย่างตรงไปตรงมาหรือเชื่อมั่นว่าเหตุการณ์ดังกล่าวไม่ได้เกิดขึ้นควรเน้นประเด็นนี้ การปฏิเสธของเขามุ่งเน้นไปที่การปฏิเสธ “การข่มขืน” ไม่ใช่การปฏิเสธข้อกล่าวหาที่เฉพาะเจาะจง โดยรวมแล้วการปฏิเสธและการป้องกันของเขาไม่ชัดเจน เหตุผลที่ฉันต้องการเขียนบทความนี้ส่วนใหญ่เป็นเพราะฉันได้เห็นนักอนุรักษ์นิยมหลายคนที่ดูเหมือนจะคิดว่าคำพูดของคาวานอห์ในประเด็นนี้ดีมากน่าเชื่อและตรงไปตรงมา แม้ว่าด้วยเหตุผลทางกฎหมาย Kavanaugh จะต้องระมัดระวังและไม่ถูกต้องเกี่ยวกับความคลุมเครือ / การหลีกเลี่ยง แต่ก็เป็นที่ชัดเจนสำหรับฉันว่าการปฏิเสธของเขาไม่ได้ใจดีตรงไปตรงมาหรือน่าเชื่อถือ นี่คือวิดีโอ (การวิเคราะห์เพิ่มเติมด้านล่างวิดีโอ): ตัวอย่างการสัมภาษณ์ที่ฉันคัดลอก / วางไว้ด้านล่างเป็นการถอดความของการสัมภาษณ์ วิดีโอ 2:05: KAVANAUGH: ฉันอาจจะรู้จักเธอเราไม่ได้เดินทางในวงสังคมเดียวกันเธอไม่ใช่เพื่อนหรือคนที่ฉันรู้จัก – MACCALLUM (ผู้สัมภาษณ์): คุณจำไม่ได้ว่าเคยไปงานปาร์ตี้หรือเปล่า? KAVANAUGH: ฉันไม่รู้ บนผิวน้ำดูเหมือนเป็นการปฏิเสธที่ดี เขาจำเธอไม่ได้เขาจำไม่ได้ว่าพบกับเธอ แต่คำว่า “ฉันไม่” ของเขาเป็นเพียงคำพูดเดียวในการสัมภาษณ์ทั้งหมดและเขาปฏิเสธโดยเฉพาะว่าไม่เคยไปร่วมงานปาร์ตี้กับดร. ฟอร์ด ฉันขอแนะนำว่าถ้าคาวานอห์จำดร. ฟอร์ดไม่ได้จริงๆและถ้าคุณจำไม่ได้ว่าไปงานปาร์ตี้กับเธอเป็นพิเศษคุณจะได้ยินมันหลายครั้งในการสัมภาษณ์ยาว ๆ วิดีโอ 3:05: MACCALLUM: จนถึงขณะนี้ยังไม่มีใครยืนยันเรื่องที่เธอเล่า ตามที่คุณได้ชี้ให้เห็นอย่างถูกต้อง แต่มีอยู่ดังนั้นจึงไม่มีอะไรระหว่างคุณสองคนที่เธออาจเข้าใจการสื่อสารของคุณผิด? ไม่มีร่างกายไม่เคยพบเธอไม่เคยจูบเธอไม่เคยสัมผัสเธอจำอะไรไม่ได้เหรอ? Kavanaugh: ใช่ ฉัน – ฉันไม่เคยมีกิจกรรมทางเพศหรือทางกายกับดร. ฟอร์ด ฉันไม่เคยล่วงละเมิดทางเพศใครในโรงเรียนมัธยมหรือที่นี่อีกเลยคาวานเนามีโอกาสที่ดีที่จะย้ำว่าเขาจำดร. ฟอร์ดไม่ได้และย้ำว่าเขาไม่มีการติดต่อกับเธอ คำตอบของเขาฟังดูดี แต่ลองมาดูใกล้ ๆ ประการแรกควรสังเกตว่า MacCallum ทำผิดพลาดทั่วไป (หรือในกรณีนี้เนื่องจากเป็น Fox News อาจมีจุดมุ่งหมาย *): การถามคำถามแบบผสมนั่นคือโดยการตอบอย่างคลุมเครือหรือเพียงแค่ตอบคำถามอย่างใดอย่างหนึ่ง ต่อไปนี้เป็นเรื่องง่ายที่จะหลีกเลี่ยงการตอบคำถาม ที่นี่ดูเหมือนเธอจะขอคำยืนยันว่าเขาจำไม่ได้ a) พบเธอ b) จูบเธอ c) สัมผัสเธอ คาวานอห์ตอบว่า: “ถูกต้อง” แต่เขาตอบอะไรเป็นพิเศษ? การติดตามผลของเขามุ่งเป้าไปที่การล่วงละเมิดทางเพศเป็นหลักซึ่ง MacCallum ไม่ต้องการ เขาพูดซ้ำสิ่งที่พูดหลายครั้งในรูปแบบที่แตกต่างกันในการสัมภาษณ์ครั้งนี้: “ฉันไม่เคยล่วงละเมิดทางเพศใครในโรงเรียนมัธยมหรือโอกาสอื่น ๆ ” แต่ MacCallum กำลังถามว่าเขาจำได้ไหมว่าเคยเห็นการประชุมในครั้งแรกที่จูบหรือลูบดอกเตอร์ฟอร์ด ไม่เกี่ยวกับการข่มขืน อีกครั้งหากคุณจำไม่ได้ว่าได้พบใครบางคนจริงๆหรือถ้าคุณแน่ใจว่าคุณไม่ได้พบกับสิ่งที่เรียกว่าการเผชิญหน้าฉันขอแนะนำให้คุณปฏิเสธอย่างยิ่งว่าการโต้ตอบดังกล่าวอาจเกิดขึ้นและพูดแรงกว่านี้: “ฉันไม่ จำไม่ได้ว่าครั้งใดที่ฉันได้พบกับคริสตินฟอร์ดในงานปาร์ตี้หรือที่ใด ๆ ความทรงจำที่ได้คุยกับเธอตลอดเวลาหรือความทรงจำเกี่ยวกับการสัมผัสเธอในคำอธิบายของเธอหรือในทางใด ๆ “ฉันคิดว่าเป็นเพราะเธอขาดความทรงจำ คำพูดของเขาดูคลุมเครือและอ่อนแอข้อเท็จจริงนี้สำคัญ นอกจากนี้คำตอบของ Kavanaugh (เขาไม่เคยข่มขืนกระทำชำเราใครในโรงเรียนมัธยมหรืออย่างอื่น) ซ้ำหลายครั้งในการให้สัมภาษณ์ของเขา (“ฉันไม่เคยทำร้ายร่างกายใครทางเพศ”) แต่เขาไม่ได้ปฏิเสธโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในแง่หนึ่งคำจำกัดความของ “การข่มขืน” เป็นเรื่องส่วนตัว แม้ว่าเหตุการณ์ที่ถูกกล่าวหาจะเกิดขึ้นตามที่ดร. ฟอร์ดอธิบายไว้คาวาโนจะไม่ถือว่าเป็นการข่มขืน โดยทั่วไปนี่เป็นเพียงการปฏิเสธที่คลุมเครือและไม่เฉพาะเจาะจง ในกรณีนี้ดูเหมือนว่าเขาตั้งใจจะให้แถลงการณ์นี้เป็นการปฏิเสธข้อกล่าวหานี้และข้อกล่าวหาทั้งหมด แต่ล้มเหลวเพราะความคลุมเครือ ให้เราดูปฏิกิริยาแรกของเขาในการสัมภาษณ์ครั้งนี้ MacCallum แนะนำรายละเอียดข้อกล่าวหาของดร. ฟอร์ดเป็นครั้งแรกและในที่สุดก็ถามคำถามแรกของเธอ: วิดีโอ 1: MAC: MacCOLLUM: คุณปฏิเสธอย่างเด็ดขาดว่าสิ่งนี้เกิดขึ้น เรื่องอะไรคะ KAVANAUGH: ไม่ค่ะ ฉันไม่เคยล่วงละเมิดทางเพศใครเลยไม่เคยเรียนมัธยมปลายหรือไม่ ฉันปฏิบัติต่อผู้หญิงอย่างให้เกียรติและเคารพเสมอมา ฟังคนที่รู้จักฉันดีที่สุดในชีวิตของฉันผู้หญิงที่รู้จักฉันมาตั้งแต่มัธยมปลายและอายุ 65 ปีที่เซ็นจดหมายจากโรงเรียนมัธยมในชั่วข้ามคืนบอกว่าฉันปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างให้เกียรติและเคารพเสมอเขากล่าว เขาไม่เคยล่วงละเมิดทางเพศใครซึ่งไม่ใช่สิ่งที่เป็นคำถาม ถ้าเขาจำดร. ฟอร์ดไม่ได้เลยมันคงเป็นสถานที่ที่วิเศษมาก ดังที่ได้กล่าวมาแล้ว “การข่มขืน” มีคำจำกัดความที่เป็นอัตวิสัยและเราต้องการให้ข้อมูลที่เฉพาะเจาะจง ถ้าคาวานอฟจำดร. ฟอร์ดไม่ได้จริงๆและแน่ใจว่าเขาไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กับเธอทางร่างกายฉันคิดว่าเขาอาจจะพูดอะไรที่ทรงพลังกว่านี้ก่อน อีกตัวอย่างหนึ่ง: MACCALLUM: เมื่อเธอพูดมันก็เป็นคุณอย่างไม่ต้องสงสัยเพราะมีคนถามเธอ ไม่ว่าคุณอาจทำให้เขาสับสนบางทีมันอาจจะเป็นตัวตนที่ผิดหรืออาจเป็นคนอื่น เธอบอกว่าไม่อย่างแน่นอน KAVANAUGH: ฉันไม่เคยล่วงละเมิดทางเพศใครเลย ฉันไม่ได้เข้าร่วมงานเลี้ยงที่อธิบายไว้ ในฤดูร้อนปี 1982 ฉันไม่มีสถานที่ที่คล้ายกันทุกที่ คนอื่น ๆ ที่นั่นไม่ได้กล่าวเช่นนั้น มีผู้หญิงอีกคนที่ถูกกล่าวหาว่าอยู่ที่นั่นซึ่งเป็นเพื่อนของเธอเธอบอกว่าเธอไม่รู้จักฉันและจำไม่ได้ว่าเธอเคยร่วมงานปาร์ตี้กับฉันในชีวิตของเธอ เขาไม่ได้ตอบว่าดร. ฟอร์ดเป็นคนผิดอย่างแน่นอนเพราะคาวานอห์ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอหรือเหตุการณ์ที่คล้ายกัน แต่เขากลับปฏิเสธโดยทั่วไปที่คลุมเครือมากขึ้น ส่วนอื่น ๆ ของการสัมภาษณ์ของเขายังหลีกเลี่ยงรายละเอียดของข้อกล่าวหาและขอบเขตที่ดร. ฟอร์ดจำได้หรือจำไม่ได้ เขาพูดถึงการอ้างอิงบทบาทพูดถึงความซื่อสัตย์ทั่วไปของเขา แต่ใช้เวลาน้อยที่สุดกับรายละเอียด คำกล่าวของ Mark Judge เพื่อนของ Mark Judge ของ Kavanaugh ทำให้การปฏิเสธที่อ่อนแอมากเช่นกัน เขายังมีประวัติรู้จักไวน์มาตั้งแต่เด็ก นอกจากนี้เขายังระบุว่าเขาไม่ต้องการเป็นพยานในนามของคาวานอห์ นี่คือข้อความบางส่วนของผู้ตัดสิน: “มันเป็นเรื่องที่บ้ามากฉันไม่เคยเห็น Brett ทำแบบนั้นเลย” ผู้พิพากษาบอกกับ Weekly Standard “ Brett Kavanaugh และฉันเป็นเพื่อนสมัยมัธยมปลาย แต่เราไม่ได้คุยกันโดยตรงมาหลายปีแล้วฉันจำเหตุการณ์ที่ดร. ฟอร์ดบรรยายไว้ไม่ได้เมื่อเขาเบิกความต่อหน้าคณะกรรมการตุลาการวุฒิสภาสหรัฐในวันนี้ฉันไม่เคยเห็น เบร็ตต์ทำตามที่ดร. ฟอร์ดอธิบาย “นี่คือข้อความที่เขาเขียนถึงกราสลีย์ บนพื้นผิวสิ่งเหล่านี้ฟังดูดี แต่โปรดทราบว่ามีความคลุมเครือมาก ผู้พิพากษาไม่ได้บอกว่าเขาจำไม่ได้ว่าใช้เวลากับดร. ฟอร์ด เขาไม่ได้บอกว่าเขาไม่เคยเห็นคาวานอห์และฟอร์ด เขาแค่พูดอย่างคลุมเครือว่าเขาไม่เห็นเบร็ตต์แสดง “นั่น” หรือ “นั่น” แต่สิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องส่วนตัว ประเด็นคือเขาหลีกเลี่ยงที่จะพูดถึงการนำพวกเขามารวมกันและสิ่งที่อาจเกิดขึ้นระหว่างพวกเขา สิ่งเหล่านี้เป็นการปฏิเสธที่ไม่ดี สรุปฉันคิดว่าเป็นไปได้มากว่าจากการปฏิเสธที่คลุมเครือของ Kavanov เขามีความทรงจำเกี่ยวกับดร. ฟอร์ดมากกว่าที่เขาพูด ฉันคิดว่าเป็นไปได้มากว่าจากคำแถลงสั้น ๆ ของผู้พิพากษาความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับคำสั่งนั้นไปไกลกว่านั้น เป็นที่น่าสังเกตว่าการหลีกเลี่ยงไม่ได้หมายความว่าคำอธิบายของดร. ฟอร์ดนั้นถูกต้อง 100% คำอธิบายที่เป็นไปได้อย่างหนึ่งสำหรับการหลีกเลี่ยงโดยเจตนาและความคลุมเครือของทั้งสองคนคือพวกเขารู้ว่ามีเหตุการณ์ของนักเรียนมัธยมปลายที่พวกเขาลืมไปเพราะเมาสุรา อย่างไรก็ตามการหลีกเลี่ยงของพวกเขาอย่างน้อยก็สามารถสนับสนุนการสอบสวนข้อกล่าวหาทั้งหมดที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ถ้าคุณชอบคุณอาจชอบพอดคาสต์ของฉันซึ่งเกี่ยวข้องกับการวิเคราะห์ข้อความที่เป็นลายลักษณ์อักษร / ปากเปล่า * เมื่อพูดถึงอคติของ Fox News ฉันพบว่าช่วงเวลาต่อไปในการสัมภาษณ์นั้นไร้สาระ ดูเหมือนว่า McCallum จะขอร้องให้ Kavanov บอกว่าเขาเชื่อว่าข้อกล่าวหาดังกล่าวเป็นการโกหกของผู้หญิงที่มาจากตำแหน่งของเขาในการทำแท้ง เธอไม่พอใจที่เขาไม่ตอบคำถามของเธอในวิดีโอ คาวานเนาไม่ได้ให้สิ่งที่เธอต้องการไม่ว่าจะเป็นเพราะเขาเชื่อว่าข้อกล่าวหานั้นไม่ได้มีแรงจูงใจทางการเมืองหรือมันเป็นรูปแบบที่ไม่ดีสำหรับเขาหรือเพราะเขารู้ว่าข้อกล่าวหานั้นไม่ได้มีแรงจูงใจทางการเมือง 18:10 ของวิดีโอ MACCALLUM: ดังนั้นการตัดสินจากกระบวนการปัจจุบันและสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้เมื่อคุณดูว่าทั้งหมดนี้เกิดขึ้นได้อย่างไรคุณคิดอย่างไร? เรื่องนี้เกี่ยวกับ Rowe v. Wade หรือเปล่า? นี่เป็นเรื่องเกี่ยวกับคนที่ตีในตอนแรกทันทีและบอกว่าพวกเขาต้องการเห็นคุณไม่เคยอยู่ในศาลฎีกา? ทั้งหมดนี้มาจากไหน? KAVANAUGH: ฉันแค่หวังว่าจะมีกระบวนการที่ยุติธรรมให้ฉันได้ยิน MACCALLUM: คุณไม่รู้ว่ามันมาจากไหน? KAVANAUGH: ฉันแค่หวังว่าจะมีกระบวนการที่ยุติธรรมที่ช่วยให้ฉันได้ยินเสียงของคุณปกป้องความซื่อสัตย์ของฉันและปกป้องความสมบูรณ์ของครอบครัวของฉัน ฉันกำลังพูดความจริง MACCALLUM: คุณไม่อยากพูดถึงว่าคุณคิดว่าสิ่งนี้มาจากไหน? KAVANAUGH: ฉันแค่ต้องการโอกาสกระบวนการที่ยุติธรรมและฉันสามารถปกป้องความซื่อสัตย์ของฉันได้ MACCALLUM: โอเค …

เกม คาสิโน ได้เงินจริง
เกม คาสิโน ออนไลน์
คาสิโน ใหม่ ล่าสุด
คาสิโน ออนไลน์ สล็อต
เฮง เฮง คาสิโน

อีเมลที่ผู้อ่านส่งมา: เรื่องเล่าเกี่ยวกับโป๊กเกอร์ที่เขาโปรดปรานและมีประโยชน์ที่สุด


เผยแพร่โดย Zachary Elwood เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม 2018 – รับคำแนะนำเกมโป๊กเกอร์ฟรีที่นี่ด้านล่างนี้คืออีเมลฉบับแก้ไขจากผู้อ่าน Jeremy G จากแคลิฟอร์เนียซึ่งเขียนบทความที่เขาคิดว่าเนื้อหามีประโยชน์ที่สุด ฉันต้องการแบ่งปันสิ่งนี้เพราะฉันเห็นด้วยกับเขา ฉันคิดว่าในเกมเงินสดระดับต่ำถึงระดับกลางการบอกด้วยวาจามีความสำคัญมากในกรณีนี้ผู้เล่นที่ไม่รู้อะไรมากจะแชทกันบ่อยมาก ฉันเห็นด้วยกับเขาเมื่อคุณเข้ามามันจะมีพลัง นี่คือเหตุผลว่าทำไมหนังสือที่ฉันภาคภูมิใจที่สุดคือ “Oral Poker Tell Us” ฉันคิดว่ามันมีข้อมูลที่เป็นเอกลักษณ์และน่าเชื่อถือที่สุดเกี่ยวกับโป๊กเกอร์ ฉันทำงานเต็มเวลาเป็นเวลา 8 เดือนและได้เรียนรู้มากมายในระหว่างกระบวนการวิจัยและการเขียน เขากล่าวถึงแนวคิดของข้อความที่มีความบกพร่องทางร่างกายด้านล่างกล่าวคือข้อความที่บ่งบอกว่ามือของผู้พูดอ่อนแอ ตัวอย่างเช่น: “I’m bluffing” หรือ “I don’t have a house.” สิ่งเหล่านี้อาจชัดเจนและผิวเผินมาก (เช่นสองตัวอย่างก่อนหน้านี้) แต่อาจเป็นทางอ้อม / ละเอียดอ่อน (นี่คือสิ่งที่ฉันให้รายละเอียดในหนังสือ) แต่สำหรับอีเมลด้านล่างสิ่งที่ผู้อ่านกำลังพูดถึงก็คือวิธีที่ผู้เล่นเดิมพันกับผู้เล่นที่แข็งแกร่งสามารถกำจัดผู้เล่นที่แข็งแกร่งในขอบเขตของพวกเขาได้ดี (เช่น “ฉันไม่มีรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน”) และนักต้มตุ๋นแทบไม่ได้ทำ อีเมล: ฉันเล่นเกมในบ้านสัปดาห์ละครั้งหรือสองครั้ง มือสมัครเล่น แต่จำนวนชิปอยู่ระหว่าง 1k ถึง 10,000 ในซีรีส์วิดีโอของคุณฉันเป็นคนส่วนใหญ่นี่เป็นบทวิจารณ์ที่ดี แต่อาจจะแพงไปหน่อยสำหรับคนที่ชอบอ่านหนังสือของคุณ ยังไงก็ชอบมาก ฉันต้องการบอกข้อมูลที่เป็นประโยชน์ที่สุดจากงานทั้งหมดของคุณ Bluffers จะหลีกเลี่ยงการพูดหยาบคายผู้เล่นที่มีมือที่แข็งแกร่งจะเต็มใจที่จะใช้คำพูดที่อ่อนแอ เทคนิคนี้มีประโยชน์มากสำหรับเกมของฉัน นี่คือวิธีที่ฉันใช้: มีคนเดิมพันก้อนโตในแม่น้ำและทำหม้อใบใหญ่และฉันถามว่าพวกเขามีมือที่ใหญ่ที่สุดหรือไม่ โดยปกติจะมีบางอย่างเช่น “ฉันคิดว่าคุณตีสี่ขาแล้วอย่างน้อยก็บอกฉันได้ไหมคุณมีรูปสี่เหลี่ยมอีกครั้งหรือไม่ฉันคิดว่าคุณกำลังทู่หรือตีสี่เหลี่ยม” จากนั้นฉันก็ประเมินการตอบสนอง พวกเขาไม่เพียง แต่เต็มใจที่จะละเว้นมือขนาดใหญ่ที่ไม่น่าเป็นไปได้ แต่ยังรวมถึงพฤติกรรมที่ปลอบโยน / น่าวิตกอื่น ๆ จากนั้นฉันก็ตัดสินใจว่าจะจัดการกับความผิดพลาดของฉันอย่างไร นี่คือเหตุผลว่าทำไมจึงเป็นประโยชน์สำหรับฉัน: 1) โดยปกติแล้วกรณีเหล่านี้เป็นเรื่องใหญ่ ดาเฮเดิมพันเป็นหม้อใหญ่ ถ้าฉันสามารถแก้ไขได้อย่างถูกต้องมันจะเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่สำหรับฉัน 2) สามารถช่วยให้ฉันได้รับข้อมูลที่สามารถใช้งานได้ทันทีในขณะนั้นโดยไม่ต้องใช้ข้อมูลใด ๆ บนท้องถนนในภายหลัง 3) ฉันสามารถใช้เทคนิคนี้เพื่อรับข้อมูลจากคู่ต่อสู้ที่แข็งขันของฉัน . ในกรณีนี้ฉันมักจะไม่พูด แต่สิ่งนี้ทำให้ฉันมีข้อกำหนดพิเศษ ก่อนหน้านี้ฉันไม่จำเป็นต้องสนใจอะไรเป็นพิเศษ 4) เนื่องจากสิ่งนี้ทำให้ฉันมีคำถามฉันจึงสามารถวัดความสะดวกสบายโดยรวมของพวกเขาได้ ฯลฯ แทนที่จะประเมินความเต็มใจที่จะกำจัดมือจากใบอนุญาตที่เป็นไปได้ 5) ฉันพบว่าคู่ของฉันค่อนข้างเชื่อถือได้ในความน่าเชื่อถือ สำหรับฉันฉันพบว่างานของคุณมีประโยชน์มากที่สุดสำหรับการตัดสินใจที่มีเดิมพันสูง เราสองคนเล่นด้วยกันมาหลายปีโดยปกติจะดื่มพูดคุยและลุกขึ้นมาดื่มดังนั้นจึงเป็นเรื่องยากที่จะสังเกตเห็นสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นมีใครมองมาที่ฉันเมื่อฉันเดิมพันก่อนที่จะล้มเหลว อย่างไรก็ตามหากฉันได้รับคำชี้แจงเล็กน้อยจากการแสดงของเขาในช่วงเวลาเดิมพันใหญ่ (โดยปกติจะอยู่ที่แม่น้ำ) และตรวจสอบให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้บลัฟหรือเป็นไปได้เปอร์เซ็นต์การชนะของฉันจะแตกต่างกันมาก เมื่อคืนฉันต้องใช้วิธีนี้จัดการเดิมพันก้อนโตจากเพื่อน ๆ เมื่อถึงเวลาที่ฉันโทรหายากมากฉันมั่นใจว่าฉันตัดสินใจถูกต้องและเขาก็พูดไม่ชัดและเขาก็เป็นเช่นนั้น นั่นทำให้ฉัน 3-4k ไม่ว่าในกรณีใดฉันอาจอยู่ที่นั่นโดยปราศจากความช่วยเหลือจากคุณ แต่ไม่ใช่ทุกครั้งที่ไปที่นั่นฉันมั่นใจมากขึ้นและรู้ว่าต้องค้นหาอะไร ฉันชอบอีเมลฉบับนี้เพราะเขามีความคิดเห็นเกี่ยวกับวิธีใช้รูปแบบเหล่านี้ให้ดีที่สุด ขั้นแรกควรใช้วิธีการตั้งคำถามด้วยความระมัดระวังเพราะคุณไม่ต้องการให้ฝ่ายตรงข้ามคิดว่าคุณมีวิธีอธิบาย / วิเคราะห์คำพูดของพวกเขาอยู่แล้ว เห็นได้ชัดว่าสิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ผู้เล่นที่ดี / มีประสบการณ์ไม่น่าจะชอบ แต่ผลกำไรส่วนใหญ่ในโป๊กเกอร์มาจากผู้เล่นที่ค่อนข้างสมัครเล่นและมีความมั่นใจมากเกินไปและยิ่งคุณสามารถดึงข้อมูลจากผู้เล่นเหล่านี้ได้มากเท่าไหร่ความสำเร็จของคุณก็จะยิ่งดีขึ้นเท่านั้น คุณอาจแปลกใจแม้ในเกมที่มีการเดิมพันสูงคุณจะเห็นสิ่งนี้มากมายที่เกี่ยวข้อง

เกม คาสิโน ได้เงินจริง
เกม คาสิโน ออนไลน์
คาสิโน ใหม่ ล่าสุด
คาสิโน ออนไลน์ สล็อต
เฮง เฮง คาสิโน

คำให้การของซัคเอลวู้ดโป๊กเกอร์บอกหนังสือและวิดีโอ: ร้อยแก้ว 1


โพสต์โดย Zachary Elwood เมื่อ 18 กรกฎาคม 2019 – รับหลักสูตรการเล่าเรื่องโป๊กเกอร์ฟรีที่นี่ ในเดือนมิถุนายน 2019 ฉันเข้าร่วมการแข่งขันเรียงความ ฉันจะโพสต์ผู้ชนะทั้งสี่ในบล็อก นี่เป็นคนแรก นี่มาจาก Keith Troell หนังสือและวิดีโอของ Zachary Elwood ในการปรับปรุงเกมโป๊กเกอร์ของฉันได้อย่างไรผู้เขียน: Keith Troell นี่คือการใช้ประโยชน์จากโป๊กเกอร์บอกเล่าเรื่องราวของหนังสือหนังสือเล่มนี้ช่วยให้ฉันโชคดีได้หลายครั้ง นี่คือ “ลำดับที่ 99: ความลังเลใจในการเดิมพันเป็นสัญลักษณ์ของความแข็งแกร่ง” หนังสือเล่มนี้แสดงด้วยมือของเกมที่ จำกัด แต่ฉันพบว่านี่เป็นเรื่องจริงโดยเฉพาะอย่างยิ่งในจำนวนเงินกองกลางและไม่มีขีด จำกัด และฉันพบว่ามันน่าเชื่อถือมาก เมื่อดำเนินการกับผู้เล่นคนใดคนหนึ่งการเดิมพันของเขาจะกลายเป็นเรื่องสบาย ๆ เขาจะหยิบชิปสีเขียววางไว้หน้ากองและดูจากนั้นเขาอาจจะใส่ชิปสีเขียวแทนที่ด้วยสีแดงแล้วมองดูอีกครั้งราวกับว่าเขากำลังตัดสินองค์ประกอบทางศิลปะ ซึ่งอาจใช้เวลานานเมื่อเทียบกับเวลาเดิมพันปกติของเขา ฉันเคยอ่านหนังสือเล่มนี้มาก่อน แต่ฉันไม่เคยคิดที่จะเชื่อมต่อก่อนที่จะอ่าน โดยธรรมชาติแล้วตั้งแต่ฉันรับรู้พฤติกรรมนี้ฉันจึงนึกถึงคนที่ไม่คิดว่ามันเป็นคนโง่ ฉันไม่คิดว่าจะเคยเข้าร่วมการประชุมเช่นนี้เมื่อเร็ว ๆ นี้ฉันเห็นนักเตะคนหนึ่งลอยตัวอยู่ในแม่น้ำโดยไม่ได้กรีดร้องในใจ: “อย่าเล่น! เขารู้!” เพียงแค่ดูคู่ต่อสู้ของเขาเอาเงินของเขา ดังนั้นนี่คือรางวัลสองเท่า: ประหยัดเงินและให้ความพึงพอใจในตนเอง นี่คือหนังสืออีกเล่มในเล่มเดียวกันฉันเตะตัวเองเพราะฉันรู้ตัวเร็วไม่ได้: “ฉบับที่ 102: ศึกษาคู่ต่อสู้ก่อนโทร … ” ฉันทำแบบนี้มาตลอด เมื่อฉันรู้ว่าฉันจะโทรหาแม่น้ำและดูไพ่ทั้งหมดฉันรอสักครู่และดูคู่ต่อสู้ของฉัน ฉันพยายามที่จะไม่จ้องเขาโดยตรงโดยปกติฉันจะจ้องมองไปในอวกาศโดยให้เขาอยู่ในขอบเขตการมองเห็นโดยรอบ สิ่งนี้ทำให้ฉันมีข้อมูลที่เป็นประโยชน์มากมายเกือบจะเหมือนกับการขโมยอะไรบางอย่าง ทำไมฉันถึงไม่คาดหวัง การปรับปรุงเกมครั้งใหญ่ที่สุดของฉันมาจากหนังสือ “Telling Words” ในเกมที่ฉันเล่นทุกคนกำลังคุยกัน ครั้งหนึ่งฉันเคยสงสัยว่ามีเหมืองทองอยู่ที่นั่น แต่ฉันมักจะทำไม่ได้ ความต้องการเหล่านี้ให้ผลกำไรมากเพราะเป็นเรื่องธรรมดาและบ่อยครั้ง พวกเขาทั้งหมดต้องเกี่ยวข้องกับผู้เล่นเพราะผู้เล่นที่ดีกว่าจะรู้ทันพวกเขาและจะยุ่งยากเมื่อใช้พวกเขา สามประเด็นหลักคือ: ทำให้เข้าใจผิด ธรรมดามากและน่าเชื่อถือมาก ในเกมท้องถิ่นในเท็กซัสเช่น “มาดูกันว่าหัวใจของเด็กคนนี้อยู่ที่ไหน” “มาดูกันว่าคนอื่นมีความกล้าหรือไม่” “เขาเลี้ยงดูฉัน” และ “เขาทำร้าย” คนตาบอดของฉัน “เป็นเรื่องปกติมาก ฉันมักจะได้ยินพวกเขาในเกมเดิมพันแบบขีด จำกัด กลางของลาสเวกัสโดยเฉพาะคนในท้องถิ่นที่พยายามบดขยี้พวกเขามักจะบอกเป็นนัยตรงข้ามกับสิ่งที่พวกเขาพูด ข้อความป้องกันเช่น “ฉันสามารถเดิมพันได้ แต่ฉันเดิมพันเท่านั้น” (ตัวอย่างเช่น Lamert จาก Heartland Poker Tour) และ “ถ้าคุณเดิมพันฉันจะไม่เรียก” (คล้ายกับที่คุณอ้างถึง Farha) ในโป๊กเกอร์เดิมพันสูง) . คำถามฉันคิดว่าเป็น “คำถามที่ปราศจากความเครียด” เช่น “คุณเล่นเท่าไหร่” และ “คุณมีเสมอหรือไม่?” เมื่อผู้เล่นมีจังหวะฟลัช หากฉันต้องการมองหาบางสิ่งฉันต้องการมองหาสิ่งที่สามารถพบได้ (การค้นพบเหล่านี้ทำให้โมเมนตัมในการวิเคราะห์พัฒนาขึ้น) ในภาพยนตร์เมื่อคนร้ายฉีกคุกกี้โอรีโอบนโต๊ะอาหารนี่เป็นพฤติกรรมที่สำคัญสำหรับผู้ใหญ่ สำหรับคนเขียนบทนี่คือการกลั่นแกล้ง แต่ฉันหวังว่าคู่ต่อสู้จะทำสิ่งนี้ในชีวิตจริงได้นานแค่ไหน? ที่โต๊ะโป๊กเกอร์ไม่เคย แล้วฉันกำลังมองหาอะไร? หนังสือของคุณมีตัวอย่างที่ใช้ได้จริง: ผู้เล่นผ่อนคลายหรือมีสมาธิ? กลัวหรือมั่นใจ? และอื่น ๆ อีกมากมาย. เป็นไปได้มากที่เขาตกอยู่ในการแบ่งขั้วนี้และสังเกตเห็นว่าสภาพจิตใจเหล่านี้สามารถให้รางวัลได้ทันที ข้อได้เปรียบที่ใหญ่ที่สุดของหนังสือเหล่านี้คือวิธี “ก้าวเด็ก” ตัวอย่างเช่นฉันจะทราบสถานะของผู้เล่นคนหนึ่งได้อย่างไรเมื่อเขาผ่อนคลาย การอ่านโป๊กเกอร์กล่าวว่า: “วิธีที่ดีที่สุดในการเริ่มสังเกตแนวโน้มของผู้เล่นคือสังเกตเขาก่อนเมื่อมือของเขาแข็งแรงและผ่อนคลาย” เมื่อเราเห็นมือที่แข็งแกร่งของเขาเราจะรู้ว่ามันมีลักษณะอย่างไร ดังนั้นนี่คือพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในการทำงาน: มันไม่ได้ให้รายการพฤติกรรมง่ายๆและความหมายที่เป็นไปได้ของพวกเขา แต่จะจัดระบบหมวดหมู่กว้าง ๆ ก่อนการทำงานทั้งหมดจากนั้นจึงจัดระดับความหมายโดยละเอียดมากขึ้น ป.ล. : แนะนำสั้น ๆ เกี่ยวกับซีรีส์วิดีโอฉันขอแนะนำอย่างยิ่ง: วิดีโอนี้ดีมาก เมื่อฉันอ่านหนังสือของ Zach ฉันจะจินตนาการว่าฉันเคยเห็นผู้เล่นแสดงการกระทำเหล่านี้ แต่การดูวิดีโอเหล่านี้สามารถแสดงการบรรยายที่แตกต่างออกไปบางทีอาจจะเป็นแบบที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนหรือในแบบที่ฉันพลาดไป มันเพิ่มพลังในการสังเกตของฉัน ความยาวของวิดีโอส่วนใหญ่เหมาะอย่างยิ่งคือประมาณ 15 นาทีมีรายละเอียดเพียงพอและสั้นพอที่จะดึงดูดความสนใจของฉัน พลังการสังเกตของซัคเหนือกว่าทุกสิ่งที่ฉันเคยพบมาก่อนและมันน่ากลัวที่คิดว่าคู่ต่อสู้ของฉันอาจมีความสามารถแบบเดียวกันที่เกี่ยวข้อง

เกม คาสิโน ได้เงินจริง
เกม คาสิโน ออนไลน์
คาสิโน ใหม่ ล่าสุด
คาสิโน ออนไลน์ สล็อต
เฮง เฮง คาสิโน